morgen is het aswoensdag
de dag dat de lijdenstijd begint
volgens de christelijke traditie
40 dagen om na te denken
over het lijden van onze Heiland
veel mensen noemen het de vastentijd
maar ik zeg liever 'lijdenstijd'
uiteindelijk gaat het niet om mijn vasten
(al dan niet)
maar om het lijden van de Heer
maar dat is mijn bescheiden mening ;-)
in elk geval
lenen deze weken zich goed
om in je gezin te markeren
vorige maand hield ik een verhaal
over christelijke opvoeding in zwolle
bij elke maand van het jaar
koos ik een christelijk thema
dat (volgens mij) belangrijk is om aan je kinderen door te geven
voor de maand maart koos ik het woord 'lijden'
hieronder wat ik daarover heb gezegd:
* * *
Als
je door het jaar heen het verhaal van Jezus een beetje volgt, is het in maart
meestal de lijdenstijd.
Dat
is de tijd van 40 dagen waarin veel christenen denken aan het lijden van Jezus.
Een tijd van soberheid en inkeer.
We
kunnen nog zoveel vrolijke Valentijnsdagen vieren; er komt een moment dat wij
en onze kinderen begrijpen dat het leven niet met hartjesslingers opgeleukt kan
worden. Iets is er grondig mis.
Omdat
er iemand doodgaat.
Omdat
een kind ongelukkig is.
Omdat
er ouders uit elkaar gaan.
Omdat…
vul maar in.
Kinderen hebben natuurlijk ook met lijden
te maken!
Mijn
zoontje bad een half jaar lang voor Syrische kinderen die hun verjaardag niet
kunnen vieren. Dat had hij op het jeugdjournaal gezien en maakte zo’n indruk.
Een
paar jaar geleden zei een vriendin dat ze het maar liever niet over de dood had
met haar kinderen. Er is zoveel narigheid, dat wilde ze nog even bij hen
weghouden.
Ik snap de reflex. Maar ik heb er helemaal
niets mee, eerlijk gezegd.
Lijden
is er in het leven.
En
heel veel narigheid.
Volgens
mij hebben onze kinderen er alleen maar iets aan als wij als ouders transparant
zijn. En laten merken dat het ons ook iets doet.
Dat
we onze pijn laten zien.
En
ons verdriet.
Onze
vragen.
In
de bijbel staat het verhaal van Johannes de Doper.
Johannes
was een groot profeet en had veel meer invloed dan Jezus.
Maar
toen kwam hij in de gevangenis.
En
ging hij twijfelen. Was Jezus echt degene die moest komen, die de Messias zou
zijn?
In
de bijbel staat dit verhaal.
En
nog veel meer vragen en pijn van gelovige mensen.
God
stuurt ons niet weg als we pijn hebben.
Of
als we vragen hebben.
Als we het uitschreeuwen.
God
luistert naar ons.
God
geeft ons ruimte.
En
soms ook antwoord.
God
gaat zelf het lijden in.
Jezus
heeft meer geleden dan wij ons ooit kunnen voorstellen.
En ik geloof (dat ervaar ik niet altijd), ik geloof dat Jezus de angel uit ons
lijden heeft gehaald.
Neem
in de maand maart de tijd om met je kinderen over het lijden te praten.
De
krant te lezen en daardoor over door te praten.
Kaarten
aan de zieken te schrijven en voor ze te bidden.
Misschien
wel te vasten van bepaald eten en het geld aan de armen te geven.
Lees
de verhalen over de lijdende Jezus.
Dat
het lijden niet aan God voorbij gaat.
Dat
God niet alleen met liefde en mooi te maken heeft.
Maar
dat er ook het angstzweet van Jezus is.
En
het bloed.
En
dat Jezus roept: “Het is volbracht!”
Maart is de maand
van het lijden.
Knip dat niet weg
uit je geloof en uit het leven van je kinderen.
