was één van de vragen onderaan mijn vorige berichtje
tja...
dat onderwerp heb ik eigenlijk altijd wat ontweken
omdat ik merk dat het veel gevoelens oproept
en ik er dan ook een beetje voor terugschrik een mening te geven
het heeft ook met zoveel verschillende dingen te maken
hoe kijk je aan tegen de rollen van man / vrouw en vader / moeder?
verdien je genoeg om van één salaris rond te komen?
welk voorbeeld gaven je eigen ouders en hoe bepaalt dat jouw gevoelens?
hoeveel zorg hebben je kinderen nodig?
laat ik eerst gewoon eens vertellen hoe wij het doen
en welke keuzes daarachter liggen
in 2003 rondde ik mijn studie af; wo theologie
ik werd geen predikant, maar wilde wel graag in een kerkelijke gemeente werken
bijzonder genoeg lukte dat in de plek waar ik woonde; in een andere gemeente dan waar ik zelf lid was
heel mooi!
ik werd daar voor 20 uur in de week aangenomen
eerst wilde ik nog wel een baan erbij zoeken
ik heb dat toch niet gedaan
waarom zou ik?
waarom zouden we samen 2x fulltime gaan werken terwijl er zoveel werk te doen is in het vrijwillige circuit?
in de gemeente...
in de stad waar je woont...
voor vrienden en familie
of gewoon de mensen die je tegenkomt
ik heb dus nooit fulltime gewerkt
ook toen er nog geen kinderen waren, was dat een bewuste keuze
ik wil niet al mijn tijd in een betaalde baan stoppen
maar vrijheid overhouden
om te helpen, te leven, er voor anderen te zijn
toen ons meisje geboren werd (okt 04) hoefde er dus niets te veranderen
lief werkte al 80% en ging één papa dag doen
en ze ging één dag naar een lieve oppas uit onze gemeente
daarna zijn we samen gaan werken
in de plek waar we nu wonen, in fryslan
we wilden graag samen in een gemeente werken
en het lukte om een gemeente te vinden (die gemeente vond ons ;)
om te gaan werken in een soort van duo baan; hij 80% en ik 20%
dat hebben we de afgelopen 4,5 jaar gedaan
vanuit huis deed ik er nog wat freelance dingen bij: schrijven, lesgeven, toerusten
waarom doen we het zo?
waarom wil ik werken?
waarom wil ik niet stoppen met werken?
waarom wil ik niet meer werken?
wij ervaren het als heerlijk om de zorg voor ons gezin te delen
niet alleen de verantwoordelijkheid in denken en beslissen
maar ook de dagelijkse zorg
op maandag boent lief de vloeren
en is hij broodvader / luizenvader; net wat er nodig is
hij kookt eten en ruimt de vaatwasser uit
hij vindt het heerlijk om zo één dag dichtbij de kinderen te leven
en heel direct verantwoordelijk voor ze te zijn
en ik?
ik vind het heerlijk dat anderen weer gebruik maken van mijn kennis en vaardigheden
mensen buiten mijn gezin
bijzonder om pastorale gesprekken te voeren met mensen en te merken dat ze ermee verder kunnen
een toerusting aan kringleiders te geven en te zien dat ze een ideetje uitvoeren en een mooi avond hebben
de uitdaging een moeilijk onderwerp in een catechisatie les te stoppen
natuurlijk kan ik dat ook als vrijwilliger doen
als de kinderen slapen
of op school zijn
maar het is ook prettig er een dag in de week echt voor vrijgesteld te zijn
dat ik me daarop kan richten en verantwoordelijk voor kan zijn
ik geloof dat God mij en lief beiden gaven heeft gegeven
en dat we na kunnen denken hoe die het beste nuttig voor meer mensen kunnen zijn
maar...
nu komt er een maar!
ik merk wel dat ik die vrijmoedigheid om een dag te werken heb
omdat lief dan thuis is met de kinderen
ik zou zelf niet zo snel weer kinderopvang regelen
om te kunnen werken
ik vind dat we in een wereld leven waar er vanalles op onze kinderen afkomt
en ik vind het belangrijk dat ze van jongsaf aan thuis een basis hebben
ik denk zelf dat die basis er vooral is, als de kinderen zoveel mogelijk thuis zijn
en dus niet een hele dag weg, voor de basisschoolleeftijd
eerder hebben we wel een dag oppas gehad
en daar heb ik ook geen spijt van
maar ik doe het nu niet
een paar keer per jaar; als ik lesgeef
aan een opleiding voor kerkelijk werkers
dan komt er een oppas bij ons thuis
nu zijn er een aantal redenen waarom ik deze keuze makkelijk kan maken
waardoor ik makkelijk kan zeggen dat onze kinderen vooral bij ons thuis zijn
laat ik die redenen eens noemen:
- lief kan 80% werken; dat kan nu in de gemeente; en blijkt ook in zijn nieuwe baan te kunnen. ik realiseer me dat dat een voorrecht is; lang niet elke man kan dat
- ik kan 20% werken; dat kan ik nu in de gemeente en waarschijnlijk in de toekomst in een andere baan ; ook voor lang niet elke vrouw kan dat
- als wij samen volledig werken, verdienen we genoeg; in elk geval om in een goedkope provincie een huis te hebben en op vakantie te kunnen; hoewel we natuurlijk zuiniger leven dan sommige mensen om ons heen met meer inkomen. ik realiseer me dat het een luxe is; ik zie genoeg mensen om me heen die samen werken omdat ze anders de hypotheek niet op kunnen brengen.
- lief vindt het prettig om één dag in de week een zorgdag te hebben. ik weet dat lang niet alle vaders dat prettig vinden en in lang niet elke relatie zo'n verdeling goed werkt
- ik blijk thuiszijn prima te vinden; ik zoek en vind genoeg uitdagingen rond consuminderen, vrijwilligerswerk, koken enzovoort (had ik werkelijk nooit gedacht hoor!)
allemaal redenen waarom het ons makkelijk afgaat
het past bij ons, deze manier van leven
tegelijk: we doen er ook moeite voor
we kunnen allebei soms niet wat we graag willen
omdat de ander dan net iets heeft
lief heeft zijn wetenschappelijke ambities niet altijd kunnen verwezenlijken
ik had soms ook bepaalde dingen uitgebreider willen uitwerken
en ook financieel kunnen we lang niet altijd wat we willen
we leven zuinig
omdat we dat belangrijk vinden
we willen niet vastzitten aan een te dure hypotheek
en een uitgavenpatroon dat een soort slavernij kan worden
wat ik - eerlijk is eerlijk - natuurlijk wel om me heen zie
zomaar kan ik ook geld belangrijk vinden
of gewoon iets willen kopen
zomaar kan ik carriere belangrijk vinden
en me over de kop gaan werken
maar dat wil ik niet!
het is nodig dat onze kinderen veel liefde en aandacht krijgen
veel begeleiding en ondersteuning
net als alle andere kinderen
en let op: ik zeg echt niet dat ouders die beiden werken dat niet doen!!!
maar ik merk dat ík het zo prettig vind
en dat ik de afgelopen jaren door voorbeelden van andere vrouwen
aan het denken ben gezet:
- waarom is het zo erg om intensief je kinderen te begeleiden
- waarom zou je niet meer tijd inplannen voor vrijwilligerswerk en financieel een stapje terug doen
ik vind dat we in een samenleving leven waarin alles erg in aparte doelgroepen is;
en vanalles buiten de deur geregeld is
ik mis vaak saamhorigheid, relaties en toewijding
door ervoor te kiezen dat er altijd één van ons thuis is, proberen we dat onze kinderen mee te geven:
verbondenheid
gemeenschap
eenvoud
gaan voor je idealen
opofferingsgezindheid
en... God enzo dan?
ga ik nu ook nog zeggen dat ik denk dat God het wil?
als een soort ultiem machtsmiddel ;)
nee... wees niet bang
ik weet niet zo goed wat God hiervan vindt
(jij wel, trouwens?)
ik denk wel dat er in de bijbel enorm veel over gezin geschreven wordt
in het OT vooral
hoe belangrijk het is om het leven met God
primair in je gezin over te dragen
hoe belangrijk tijd en aandacht daarvoor is
in het NT komt daarbij
dat het huisgezin van God de gemeente is
dat vind ik altijd mooi: verheerlijk je gezin niet!
vergeet Gods huisgezin niet!
maar ik kan er niet omheen dat de bijbel veel over gezin schrijft
lees deuteronomium
lees spreuken
dat betekent dat we als christenen vandaag erover na moeten denken
ik heb hier ons verhaal verteld
met onze motieven...
ik ben natuurlijk heel benieuwd naar jullie reacties
jullie verhalen
argumenten
kom maar op!
(ehm... het is natuurlijk ook best spannend
om zelf iets te schrijven
om het door jullie allemaal te laten lezen
mag ik nederig vragen om fijngevoeligheid?
voor elkaar, wie er ook gaat reageren...)
