maar de laatste jaren
kan ik in de kerk
zomaar in tranen uitbarsten
een verlangen
dat zomaar in een lied wordt verwoord
en een diepe snaar raakt
een verlies
dat aan een lied is gaan kleven
en ik opeens weer voel
of gewoon iets moois
iets blijs
iets van God
of juist van mensen - en God
ik kan zomaar gaan huilen
en ik laat het tegenwoordig maar gebeuren ;-)
vanuit de gedachte
"als je ergens mag huilen, dan in de kerk"
vanmorgen en vanmiddag waren er zomaar twee momenten
die bij elkaar hoorden
vanmorgen hoorden we in onze nieuwe kerk
(waar ik soms nog best moet wennen)
het lied dat voor mij zo prachtig verwoordt
waarom God & welkom bij elkaar horen
als zo'n lied wordt gedraaid
in de kerk
lopen de tranen langs mijn wangen
wat verlang ik ernaar dat de kerk zo'n plek is
waar iedereen gewoon mag komen
waar heling is
en een liefdevolle omarming
rust en toekomst
en dat er mensen komen
dat God er is
een lied van verlangen dus...
en vanmiddag zag ik het gebeuren!
we waren in een internationale dienst
en vierden avondmaal
de voorganger,
grijs haar, vriendelijke blik,
hij wás gastheer namens Christus
aan alles kon je dat zien
en die mevrouwen op de voorste rij
rolstoel
moeilijk lopend
hij liep naar ze toe met de schaal brood
Brood des Levens
Christus zelf
hij wachtte niet tot ze overeind kwamen
en moeizaam naar hem toeliepen
maar hij kwam zelf
met de vriendelijkheid
en tederheid
van de Heer zelf
reikte hij ze het brood
Kom, als je moe bent van je vlucht.
Hier ben je veilig, hier is rust.
Kom, met je wanhoop en verdriet.
Hier mag je weer een toekomst zien.
Met open armen word je ontvangen.
Hier ben je veilig, hier is rust.
Kom, met je wanhoop en verdriet.
Hier mag je weer een toekomst zien.
Met open armen word je ontvangen.
