estafette van de waarheid

ik dacht dat ik in de vakantie aan allerlei dingen toe zou komen.
nee - ik zal jullie niet vermoeien met alle lijstjes...
(jullie hebben vast ongeveer dezelfde)

in elk geval heb ik afgelopen zondagavond weer eens een hoofdstuk gelezen uit het boek 'What is a family?' van Edith Schaeffer.


en laat ik daar maar weer eens een blogje aan wijden.
eerdere blogposts over dit boek kun je vinden als je zoekt onder 'edith schaeffer' op deze weblog.

dit hoofdstuk ging over de waarheid
een gezin kun je met allerlei beelden karakteriseren
eentje daarvan is: estafette van de waarheid

in je gezin geef je altijd iets door
waardevrij bestaat niet
als je bepaalde waarden of gewoonten overboord zet
komen er anderen voor in de plaats
misschien wel de waarde van vrijheid, vrijblijvendheid, verandering
in plaats van discipline en vaste regels

edith schaeffer wijst ons op hebreeën 12,1-2:

Welnu dan, laten ook wij, nu wij door zo'n menigte van getuigen omringd worden, afleggen alle last en de zonde, die ons zo gemakkelijk verstrikt. En laten wij  met volharding de wedloop lopen die voor ons ligt, terwijl wij het oog gericht houden op Jezus, de Leidsman en Voleinder van het geloof. Hij heeft om de vreugde die Hem in het vooruitzicht was gesteld, het kruis verdragen en de schande veracht en zit nu aan de rechterhand van de troon van God.

je kunt het leven met een estafette wedstrijd vergelijken.
belangrijke punten zijn dan:

1. aan deze wedstrijd hebben eerder anderen mee gedaan; zij zijn zelfs al gefinished. er is een wolk van getuigen die de finish al gehaald heeft en toekijkt. Jezus zelf is daarbij. Hij bidt voor ons, als wij nog aan het rennen zijn.

2. het is niet alleen belangrijk dat Jezus voor ons bidt; het is ook belangrijk dat wij naar hem kijken. niet naar zijn lichaam, maar naar zijn Geest zoals die in de bijbel naar ons toekomt. dat geeft ons kracht om door te gaan.

3. in deze wedstrijd gaat het om een estafette: er wordt iets overgedragen. in de estafette van Christus wordt de waarheid overgedragen.

het gaat er dan om dat we als moeders en vaders ons realiseren dat we iets over te dragen hebben: de waarheid, Jezus zelf! we moeten die vlag niet laten vallen. we moeten ook niet iets anders dan die vlag overdragen.

edith schaeffer vertelt dan verder over aanwijzingen in de bijbel over het doorgeven van de waarheid. ze haalt veel teksten uit deuteronomium aan. misschien weet je wel dat dat bijbelboek eigenlijk het testament van mozes is. voor het volk israël het beloofde land inging en voordat mozes afscheid moest nemen, vertelde hij hen nog één keer alle belangrijke dingen die God hem had gezegd.

voor mezelf ben ik al twee jaar bezig in dit bijbelboek. ik dacht dat er vast waardevolle dingen voor moeders in zouden staan. en dat is ook zo!
ik heb er een dagboek bij en af en toe lees ik een pericoop, denk erover na en schrijf mijn gedachten op. soms schrijf ik ook een gebed op. meerdere malen heb ik er nieuwe en goede dingen van geleerd of werd ik verrast door het evangelie van Gods genade en leiding in dit bijbelboek.
aan te raden dus!

waar het edith schaeffer over gaat, is dat in deuteronomium veel aanwezingen voor ouders staan om hun kinderen de vlag van de waarheid over te dragen.
bijvoorbeeld in deuteronomium 4:

Luister, Israël! De HEERE, onze God, de HEERE is één! Daarom zult u de HEERE, uw God, liefhebben met heel uw hart, met heel uw ziel en met heel uw kracht. Deze woorden, die ik u heden gebied, moeten in uw hart zijn. U moet ze uw kinderen inprenten en erover spreken, als u in uw huis zit en als u over de weg gaat, als u neerligt en als u opstaat. U moet ze als een teken op uw hand binden en ze moeten als een voorhoofdsband tussen uw ogen zijn. U moet ze op de deurposten van uw huis en op uw poorten schrijven.

dit woord uit de bijbel is natuurlijk ook een aansporing om veel met je kinderen samen te zijn. het christelijk geloof is niet een papiertje vol waarheden waar kinderen hun handtekening onder moeten zetten en die we ze dus uit hun hoofd moeten leren.
het christelijk geloof gaat erom dat Jezus Kurios is, Heer van je leven. zijn genade wil je hele leven doortrekken.
deze genade, dit Heer-zijn van Jezus, kun je je kinderen alleen maar leren als ze elk moment van de dag meemaken hoe dat werkt bij jou. als je ze elk moment van de dag daarover kan vertellen.

een gezin is niet zozeer de plek waar de waarheid uit het hoofd geleerd wordt, maar waar eruit wordt geleefd, waar erover wordt gepraat, gediscussieerd, onderzoek gedaan en gebeden.
het christelijk geloof kent een hoop die sprankelt en benieuwd maakt. hoe breng je dat aan je kinderen over?

het heeft natuurlijk ook gewoon met tijd te maken.
zelf bedacht ik weer in hoeverre we dat misschien aan school hebben overgedragen. en aan de kerk.
hoeveel tijd nemen we eigenlijk om onze kinderen te onderwijzen?
om gesprekken met ze te voeren?
om dingen echt in de bijbel op te zoeken?
om te wandelen en door te praten?
om samen te bidden en te wachten op God?

natuurlijk lezen we uit de bijbel.
en we nemen er 's avonds echt de tijd voor om samen te bidden, om de beurt.
maar hoe snel zijn we toch haastig...
willen we eigenlijk zelf nog dingen doen 's avonds...
en zijn we enigszins uitgeput na de middag en het avondeten...

edith schaeffer haalt ook nog één van mijn favoriete bijbelgedeeltes aan, uit jozua 4:

Die twaalf stenen die zij uit de Jordaan genomen hadden, richtte Jozua op in Gilgal. Hij zei tegen de Israëlieten: Wanneer uw kinderen morgen aan hun vader vragen: Wat betekenen deze stenen? dan moet u uw kinderen laten weten: Op het droge stak Israël deze Jordaan over, want de HEERE, uw God, heeft het water van de Jordaan voor uw ogen doen opdrogen, totdat u overgestoken was,  zoals de HEERE, uw God, met de Schelfzee gedaan heeft, die Hij voor onze ogen heeft doen opdrogen, totdat wij overgestoken waren, opdat alle volken van de aarde zouden weten dat de hand van de HEERE sterk is; opdat u de HEERE, uw God, alle dagen vreest.

ik vind het een prachtig beeld, die stenen.

welke stenen leg jij neer voor je kinderen?
waar botsen ze als het ware tegenaan, zodat ze wel uitleg moeten vragen?
wat hang je aan de muur? de meest trendy bordjes... of ook een bijbeltekst, een bijbels beeld of een herinnering aan een moment dat je God van nabij ervaren hebt?
waar zet je de boekenkast neer, met ook boekjes over de bijbel? keurig op zolder achter de gordijnen. of gewoon in de kamer; zodat ze er tegenaan botsen en het vanzelf gaan lezen?

ik merk voor mezelf dat het ook met zekere discipline te maken heeft.
ik kan nog zoveel ruimte en vrijheid willen inbouwen - sommige zaken zijn zo belangrijk dat ze ingepland moeten worden. dat ze ruimte in je agenda en in je huis in moeten nemen.

waarempel: horen we hier een voornemen voor de tijd na de vakantie?

ziek

overal om me heen zijn kinderen ziek

en vaders en moeders

en ik

ik lees juist een hoofdstuk in het boek

'what is a family' van edith schaeffer

prachtig boek

helaas (nog) niet vertaald

hier en hier kun je er meer over lezen

(en hier kun je het boek zonder verzendkosten bestellen)

schaeffer schrijft een heel hoofdstuk over ziekte

op mij kwam dat eerst wat raar over

over lekker drinken

over wassen op bed

over spelletjes en boeken

natuurlijk zie je daarin dat het boek meer dan 30 jaar oud is

toen moesten zieke mensen / kinderen langer op bed bij ziekte

tegenwoordig zeggen dokters dat je snel weer moet activeren

vooral niet te lang in bed liggen!

ik heb mijn kinderen tenminste nooit meer dan 2 dagen in bed gehad

en zelf geloof ik ook niet...

toch staan er waardevolle dingen in

die ik graag met jullie deel

edith schaeffer laat mij zien dat een periode van ziekte de uitdaging met zich meebrengt om je kinderen waardevolle dingen mee te geven:

les 1: je bent geen kapotte machine, maar een waardevol mensenkind

A family is a well-regulated hospital, a nursing home, a shelter in time of physical need, a place where a sick person is greeted as a sick human being and not as a machine that has a loose bolt, or a mechanical doll that no longer works - to be shoved aside because it is no more fun, nor it is useful!

[een familie is een goed geregeld ziekenhuis, een verpleeghuis, een schuilplaats in tijden van lichamelijke nood, een plaats waar een ziek iemand wordt gezien als een ziek mens en niet als een machine met een losse bout of een mechanische pop die het niet meer doet - terzijde geschoven omdat je er geen plezier of nut meer in kunt zien!]

les 2: ik verdoe mijn tijd niet aan je, maar verzorg je alsof je Jezus zelf bent

We are to recognize that to waste this time is as much a loss as wasting a time we might think of as the height of productivity. Jesus tells us "... he that loseth his life for my sake shall find it"(Matthew 10:39). He is the One who also points out that when we have cared for the very least of the sick ones or thirsty ones, we have cared directly for him. How better could we use our time than caring for Jesus?

[we moeten ontdekken dat dit verlies van tijd net zo'n groot verlies is als tijd spenderen aan wat wij zouden zien als uiterst productief. Jezus leert ons "... wie zijn leven verliest omwille van mij, zal het vinden" Hij is degene die ook duidelijk maakt dat als we voor de zieken of dorstigen aan de onderrand zorgen, dat we dan eigenlijk voor Hem zorgen. we kunnen onze tijd toch niet beter gebruiken dan voor Jezus te zorgen?]

les 3: door de kleine dingen in het leven van mijn kind leer ik compassie - aan mezelf en hen

Children love the attention of a little bandage, even when the cut of burn is minor, and should not be pushed aside and told, "it doesn't hurt". This is the way compassion is learned. If you want little people to care about your headache, bring you a cold facecloth with compassion, and keep quiet "because Mummy's head hurts", then you need to treat their hurts, little and big, with a measure of compassion.

[kinderen genieten van een pleister of verbandje, zelfs als het wondje maar klein is, en ze moeten niet aan de kant worden gezet met de woorden "het doet geen pijn". op deze manier leren ze medelijden. als jij wilt dat de kleintjes aandacht hebben voor je eigen hoofdpijn; dat ze je een koud washandje komen brengen en stil zijn "want mama's hoofd doet pijn"; dan moet je hun pijn, of het nu groot of klein is, ook met een passend mededogen behandelen.]

les 4: ik leer om tijd te maken voor goede zorg

Don't waste the opportunities to teach compassion and at the same time give the psychological help needed in building up secure and cared-for feelings. "Somebody cares" had to be demonstrated. So nobody has cared for you? Well, you can begin to start a long line of people caring for people. Isn't this a worthy piece of your career?

[vergeet niet gebruik te maken van de gelegenheid om mededogen te leren. en geef tegelijkertijd ook pschychologische aandacht zodat je kinderen zich veilig en verzorgd voelen. het principe "er zorgt iemand voor je" moet in de praktijk gebeuren. heeft er nooit iemand voor jouzelf gezorgd? vandaag kun jij een begin maken van een lange lijn mensen die voor elkaar zorgen. is dat niet een stukje carière waard?]

Nog een keer samenvattend:

On a human level, children are meant to learn how to comfort others with the same kind of comfort they have received in their own pain, sicknesses, and deep troubles. Children are meant to understand compassion and comfort, because they have received compassion and comfort -and this should be in the family setting. A family should be a place where comfort is experienced and understood, so that the people are prepared to give comfort to others. Comfort should be related to the word family.

[op menselijk nivo zouden kinderen moeten leren hoe ze anderen kunnen steunen met dezelfde steun die ze zelf ervaren hebben in hun eigen pijn, ziekten en moeilijkheden. kinderen moeten mededogen en steun leren begrijpen, omdat ze zelf mededogen en steun ontvangen hebben - en dat moet gebeuren in de kring van de familie. een familie is bedoeld als een plek waar ondersteuning wordt ervaren en begrepen zodat mensen erop voorbereid worden om anderen te ondersteunen. ondersteuning moet verbonden worden aan het begrip familie.]

Hoe doen jullie dat als je kind ziek is?

Lukt het om het zo positief te benaderen?

Of komt het toch eigenlijk altijd verkeerd uit?

Hebben jullie nog supertips?

Wat betreft lekker eten en drinken

of leuke dingen om te doen?

familie

“It is a good rule, after reading a new book, never to allow yourself another new one until you have read an old one in between.”

(C.S. Lewis)

nadat ik de afgelopen tijd met veel plezier het (nieuwe) boek van leslie leyland fields, "Parenting is your highest Calling", over rare beelden die de wereld om je heen en jijzelf van het ouderschap kan hebben en wat de bijbel daarover zegt, ben ik nu in een erg oud boek begonnen. het is het boek "What is a Family?" van edith schaeffer. het is geschreven in 1975 (!) en (helaas) nog nooit in het nederlands uitgegeven; je moet het dus in het engels lezen...

in dit boek beschrijft ze op enthousiasmerende en warme wijze wat een familie is. ik vind het uitnodigend om te lezen! in het eerste hoofdstuk vergelijkt ze een familie met een mobile; zo eentje die wel in een kinderkamer hangt, of buiten in de tuin; een kunstwerk dus.

A family is a mobile. A family is the most versatile, ever-changing mobile that exists. A family is a living mobile (...) made up of human personalities. In so many ways a familie is a mobile - an artwork that takes years, even generations, to produce, but which is never finished.

(...)

A mobile is a moving, changing collection of objects constantly in motion, yet within the framework of a form.

(...)

What is a family? A family is a mobile. A family is an art form. A family is an exciting art career, because an art form needs work.

dan beschrijft ze hoe belangrijk het is om die jaren werk erin te steken, in je gezin, in je familie. hoe belangrijk het is gezamenlijke herinneringen op te bouwen, om je kinderen dat framework mee te geven.

Memories are worth working for. (...)

Memories (...) are a preparation for future life and a protection at times of future temptation to "blow it". Twentieth-century children, with all that works against lasting relationships, and everything that is for breaking all ties to prove freedom, need all the help they can be given.

nu hadden wij gister een familie dag in de dierentuin om te vieren dat papa / opa 60 jaar was geworden. een heerlijke dag!

grappig om dan edith schaeffer daarover te lezen:

Family reunions, memories, little things to help keep the memories alive are not a luxury that takes too much time and effort and money, but a definite necessity on someone's part, if the mobile is to be beautiful and not lopsided and broken.

en dan tenslotte deze prachtige zin:

a Christian family is a mobile blown by the gentle breeze of the Holy Spirit

natuurlijk is het niet alleen maar prachtige woorden, beelden en familiefeestjes. het mooie aan edith schaeffer is ook de aandacht die ze heeft voor de gebrokenheid en de bedreigingen die op ons allemaal afkomen.

There are no beautiful mobiles, works of art in the form of families, which have never been in danger of being broken. Frustration, anger, impatience, the feeling of being misunderstood, the giving in to daydreams of perfection - these or other forms of dissatisfaction invade every human relationship for at least minutes, if not hours or days. Have any two people never felt like walking away from each other? The difference is that the deep underlying sense of the importance of family continuity must be stronger than the insistence on having perfection.

er is altijd iemand die ervoor moet gaan. die continuiteit belangrijker vindt dan perfectie. de vraag is aan jou: wil jij dat zijn?

iedereen moet die vraag voor zichzelf beantwoorden.

wil ik, in mijn gezin en in mijn familie, degene zijn die trouw is, die zich oefent in volharding, die verder kijkt dan die ene ruzie of gekwetstheid? wil ik de liefde en trouw van God opvangen en weerspiegelen? neem ik het voortouw, organiseer ik eens wat, zoek ik degene op die zich er buiten voelt vallen, kan ik mijn eigen plannen even opzij zetten?

en dan is familie ook gewoon erg leuk!

met z'n allen van de glijbaan afgaan...

allemaal een gek feesthoedje op...

samen patat eten...

lachen om die gekke apen...

met plezier afscheid nemen en zin hebben in de volgende keer!