oproepje: wanneer stop je - of niet?

een tijdje geleden blogde ik al een keer
over de vraag: hoeveel?

het bleek een onderwerp te zijn
waar veel mensen over nadenken
en hun mening over gaven
(kijk maar eens naar de reacties)

ik ben gevraagd door het leuke blad jente
om hier een artikel over te schrijven

over de vraag:
wanneer stop je met kinderen krijgen?

dat klinkt natuurlijk nogal bot
voor zo'n teer onderwerp

toch heeft bijna elke ouder ermee te maken:
als je de liefde bedrijft,
weet je dat je zwanger kúnt raken...

wie wil haar / zijn gedachten met ons delen?
en met jente?

ik ben benieuwd naar reacties, natuurlijk ook om in het artikel te gebruiken!
hieronder mag...
laat dan even weten of ik je reactie (evt onder andere naam) kan gebruiken

je mag me ook mailen op jannekeniemeijer[at]hotmail.com
dat is haast nog makkelijker;
dan kan ik je terugmailen als ik je antwoord zou willen gebruiken.

ik ben ook op zoek naar iemand die zegt:
we hebben kinderen van God gekregen
maar eigenlijk hadden we misschien beter eerder kunnen stoppen...

natuurlijk is dat een erg moeilijk onderwerp
en ik kan me maar zo voorstellen dat je dat niet onder deze blog neerpent
wil je me wel mailen?
dan kan ik het misschien (anoniem) gebruiken?

let wel:
zo'n artikel is niet bedoeld om eens lekker tegen heilige huisjes te schoppen
helemaal niet!

ik wil het graag schrijven
omdat ik merk dat veel mensen om me heen ermee bezig zijn
en omdat het toch nog een soort taboe is...
en omdat het niet iedereen lukt om het daar samen op een goede manier over te hebben
dát zou ik met een artikel willen bereiken: hulp in het gesprek hierover

dank voor je meedenken en -schrijven!

hoeveel?

vandaag is de dag van de getallen
hoeveel partijen?
hoeveel bezuinigingen?

ik moet eerlijk zeggen dat ik veel op twitter heb gekeken
en veel radio heb geluisterd
en straks... ga ik overhemden strijken
en het debat op politiek24 luisteren...


maar... eerst een tekst over andere getallen
hoeveel?
hoeveel kinderen?

wij hebben 3 kinderen gekregen
drie momenten van verlangen
drie momenten van verwachting
drie momenten van blijdschap

we zijn ongelooflijk blij met deze drie mooie kleine mensen
in ons huis
in ons hart
in ons leven

ergens dringt zich dan de vraag aan je op:
en nu?
komt er nog een kind?
wil je dat?
willen we dat samen?

hoe beslis je zoiets eigenlijk?

ik ben er diep van overtuigd dat je kinderen niet maakt
maar krijgt
(en zelfs dat vind ik een merkwaardig woord
omdat het suggereert dat kinderen vervolgens van jou zijn)
het ontvangen van een kind in je huis
is iets om God dankbaar voor te zijn

teveel mensen om mij heen
hebben daarin
verdriet
pijn
leegte

het voelt soms ook een beetje gek
om zo'n belissing te maken

is het raar om nog een kind te krijgen?
raar naar mensen toe die zoveel moeite doen
en niet eens één kind krijgen

of is het juist raar om te belissen
géén kind meer te krijgen?
is dat egoïstisch?

ik weet wel zeker dat veel mensen hierover nadenken
misschien wel mee worstelen

en waarom hebben we het daar eigenlijk nooit over?

wanneer weet je dat het genoeg is?
wanneer besluit je de wieg echt weg te doen?

ik vind het zelf erg moeilijk om dat besluit te nemen
dus wie weet...
komt er nog eens een moment om de babykleertjes weer uit de doos te halen
maar misschien ook niet ;-)

uiteindelijk lijkt me
dat er niet zoveel mis mee is
om je gevoel daarin mee te laten spreken

heb je het gevoel dat je klaar bent
of is er nog ruimte voor een kind?

in ons hart is zeker nog ruimte
(in ons huis vast ook
als we even inschuiven met z'n allen ;-)

maar voor wie?

dat is voor mij echt de moeilijke vraag

ik zie er tegenop om een groot gezin te hebben
en geen tijd meer voor anderen
om zo'n groot huis te moeten hebben
dat we enorm veel tijd kwijt zijn om de hypotheek te moeten betalen
grote auto
enzovoort

heb ik dan nog ruimte voor een Europa Kinderhulp gastje?
voor mensen om me heen
mensen te eten vragen
niet de hele week alleen met werk en kinderen bezig zijn...

kunnen jullie je dat voorstellen?
of is het onzin?

en... eerlijk is eerlijk
ik zie er ook tegenop
die tijd van verwachting...
niet zeker weten
hoe het zal gaan

het is zeker niet vanzelfsprekend
dat moeder en kind gezond zijn
ook dat vind ik erg spannend

van dichtbij hebben we meegemaakt
dat je dag moet zeggen

kunnen jullie je dat voorstellen?
of herkennen jullie dat helemaal niet?

* * *

en wat heeft geloof hiermee te maken?
en God?

alles natuurlijk!

ik geloof niet dat God alleen vindt
dat we maar zoveel mogelijk kinderen moeten krijgen

ik denk zeker dat we volop eigen verantwoordelijkheid hebben
om te beslissen hoe we ons leven invullen
met wie we trouwen
welke baan we hebben
en ja, ook hoe we het doen met kinderen

God geeft geen regel als het gaat om het krijgen van kinderen
gelukkig maar!
in de bijbel kun je wel verhalen lezen
en een indruk krijgen
van wat bij het evangelie past

ik geloof dat God liefde is
en liefde geeft
dat als God mensen liefde geeft
er altijd iets uit te delen is

het krijgen van kinderen
heeft voor mij met gastvrijheid te maken
in onze liefde is ruimte voor meer
kinderen van onszelf
kinderen van anderen
mensen

* * * 

eigenlijk ben ik met deze blogtekst vooral benieuwd

hoe doen jullie dat?

hoe neem je je gevoel serieus?
of is er een bepaald uitgangspunt belangrijk voor je?


of vind je het eigenlijk raar om hierover te praten?

nestje bouwen

op meerdere manieren wordt hier een nestje gebouwd...

ik moet dan altijd denken aan psalm 84:

Zelfs de mus vindt een huis
en de zwaluw een nest
waarin ze haar jongen neerlegt,
bij uw altaren, HEER van de hemelse machten,
mijn koning en mijn God.

de zwaluwen bouwen een nestje; de hele dag vliegen ze af en aan om de kleintjes eten te geven.

ze hebben een thuis gevonden in de nok van ons dak.

wij hopen ook dat ons kindje bij ons een goed thuis vindt.

en we zijn er druk mee bezig!

en... we hopen ook dat z/hij bij God een warm en veilig thuis vindt.

dat is natuurlijk ook wat we voor ons kindje willen: dat z/hij bij God een thuis vindt
zoals in psalm 84 ook zo mooi staat:

Gelukkig wie wonen in uw huis,
gedurig mogen zij u loven. sela
Gelukkig wie bij u hun toevlucht zoeken,
met in hun hart de wegen naar u.
Trekken zij door een dal van dorheid,
het verandert voor hen in een oase;
rijke zegen daalt als regen neer.
Steeds krachtiger gaan zij voort
om in Sion voor God te verschijnen.

38 weken!

20 weken echo

de wieg is alweer gearriveerd...
de wieg waarin christi en boaz hebben gelegen, maar ook hun vader en oma.
een oude ijzeren wieg, waarschijnlijk ooit door een friese smit gemaakt.
veel te laag voor de arbo-eisen voor kraamzorgers; dus daarom een tafeltje eronder ;-)

we hopen dat er in juli een mooi, gezond kindje in kan liggen!
afgelopen zomer merkten we dat dat helemaal niet vanzelfsprekend is, omdat ik een miskraam kreeg. we voelen ons zeer gezegend met deze zwangerschap!

vandaag ben ik 26 weken zwanger.
een paar weken geleden moest ik dus beslissen over de 20 weken echo.
eerder hoefde dat niet; bij de andere zwangerschappen werden echo's niet standaard aangeboden.

nu wel.
en moesten we er dus over nadenken.

wij hebben besloten de 20 weken echo niet te doen.
daar hadden we een aantal redenen voor. ik wil die op deze blog graag met jullie delen.
en ook redenen waarom ik me kan voorstellen dat je het juist wel doet.

op zich is er niet zoveel mis met een 20 weken echo.
het is een manier om te zien of de baby zich goed ontwikkelt en of er misschien gespecialiseerde zorg nodig is. al tijdens de zwangerschap, of bij de bevalling.
als er bijvoorbeeld een hartafwijking wordt vastgesteld, kan het nodig zijn om in een academisch ziekenhuis te bevallen.

maar...
op de site van de christenunie lees ik: Uit onderzoek van TNO Kwaliteit van Leven blijkt dat de 20-weken echo heeft geleid tot een forse toename van het aantal abortussen. christenunie kamerlid esmee wiegman heeft zich hierin verdiept; je kunt ook dit artikel lezen.

een abortus mag tot 24 weken.

is deze 20 weken echo een soort selectie-echo geworden?

maar dat wil ik helemaal niet...

als deze echo voor veel mensen te maken heeft met de mogelijkheid tot abortus, krijgt ie voor mij een heel andere kleur.

dat was een eerste overweging.

daarbij kwam ook dat ik me afvraag wat de waarde van deze echo is.

natuurlijk is het goed om onze kinderen met zorg te omringen. maar hoever moet dat gaan? in hoeverre willen we alles weten en controleren of kunnen we misschien ook bepaalde zaken niet weten, niet controleren?

is het allemaal niet een beetje te overdreven geworden?

ik ontvang mijn kind uit Gods hand. en dat doen ook alle gelovige echtparen die wél een 20 weken echo doen: dat wil ik echt benadrukken!

maar allerlei onderzoeken en medische zorg kunnen mij ook een soort 'over the top' gevoel geven. welke behoefte bij onszelf willen we daarmee bevredigen?

wij moesten de beslissing rond de 20 weken echo nemen in de week dat er in haïti een ramp was gebeurd. dat we zelf keken hoeveel geld we konden missen om daarheen te sturen.

en dan zo'n echo... is het echt nodig?

we geven hartstikke veel geld uit aan gezondheidszorg, maar ik vind het wel een vraag of we daarin niet wat kritischer kunnen zijn.

we kunnen niet alles plannen en controleren; en het lijkt me ook niet goed om heel veel geld alleen aan ons eigen gevoel van zekerheid uit te geven.

tenslotte hoorde ik uit verhalen van anderen dat er nogal een foutmarge op deze echo zit. als er iets afwijkends wordt geconstateerd, kom je in de hele medische mallemolen. het beheerst je zwangerschap, waarbij het goed is om jezelf af te vragen of je daar wel mee om kunt gaan. of je dan nog wel met vreugde je kind als geschenk kunt ontvangen.

en dan is het ook nog regelmatig een verkeerde diagnose...

voor ons was het eigenlijk vrij duidelijk: wij hoeven dit niet.

gek hoor... van te voren waren we er elke keer automatisch vanuit gegaan dat we die echo zouden kregen. we maakten al grapjes dat we het best leuk vonden om te weten of het een jongen of meisje zou worden (dat wisten we eerdere keren niet). en toen het moment er was; was het eigenlijk opeens duidelijk dat we het toch niet gingen doen.

dat is ons verhaal.

er zijn natuurlijk ook andere verhalen.

moeders en vaders die wel besluiten deze echo te doen.

en daar kunnen goede redenen voor zijn.

als er een geschiedenis rond hartproblemen is, kan ik me goed voorstellen dat je wilt weten of het hart goed is en waar je moet bevallen.

of je hebt een kind verloren, misschien wel rond de bevalling, en ervaart het als zorg voor je ongeboren kind om alle onderzoek die er is aan te pakken.

na mijn miskraam vorig jaar juli merkte ik hoe prettig ik de 9 weken echo vond (zie foto). die hebben we dus ook wel gedaan. het was toch een spannende tijd, en ik was zo blij dat die echo goed was!

ik wil in deze blog vooral geen verbod op deze echo uitspreken!

ik merk wel dat ik er over heb nagedacht en vind het prettig om dat met jullie te delen.

misschien hebben jullie nog wel heel andere ideeën die mij ook weer verder helpen.

ik ben benieuwd!